Singing in the rain

Vandaag genieten we een dagje kunst. Amazing art. Mensen met een beperking fleuren etalages in het winkelcentrum op met originele creaties.
De wereld bekijken vanuit een andere hoek, vanuit een andere filosofie,  vanuit een  ander, maar boeiend brein. Think out of the box.

Singing in the rain, fiets ik dapper richting station, waar de trein me (op tijd?) opwacht.

10 brandweerwagens, een massa politiemannen, twee ziekenwagens en een reuzegroot vangnet blokkeren mijn weg,  maken ook terugkeren onmogelijk. Ik word  een verplichte ramptoerist bij een druk doende jonge man, die daken – 3 hoog – ophuppelt, onverwacht terug afglijdt onder huiverende uitroepen van omstaanders, balanceert in dakgoten, tekeer gaat als een wildeman met zwaaiende armen en toch ook knikkende knieën. Jammer genoeg geen scène uit een thrillerfilm, wel bizarre realiteit.
Naar de bedoeling van de man hebben we het te raden, wil hij zelfmoord plegen? Wil hij de dronken losbol uithangen? Staat hij onder medicatie? Spelen verdovende middelen hier een angstaanjagende rol?

Met ingehouden adem kijk ik van dak naar grond, omhoog, omlaag, en terug.
Help, ik wil hier niet zijn, ik wil dit niet zien, ik wil de afloop niet weten, laat staan meemaken.
De hulpverleners houden rustig vol, blijven op hem inpraten, maar hij wordt enkel woester en onstuimiger. Hij doet domme dingen, speelt een levensgevaarlijk spel.

Spartelend bereikt hij  de nok van het dak, slingert er zijn wankele benen over en verdwijnt abrupt buiten ons gezichtsveld, fietsers moeten verder rijden, het vangnet vliegt de andere richting uit.

Onthutst trap ik verder, en bereik geagiteerd de trein. Tot rust komen vraagt tijd. Ik ken de afloop niet, kan enkel hoop koesteren….

We lunchen  in Alderande, waar begeleiders, vrijwilligers en  mensen met een verstandelijke beperking hun gasten verwennen.   Vriendin werkt er reeds jaren uit vrije-wil, en blijft zich bezield engageren. Chapeau!
Ik ontdek de ‘geheimen’ achter de werking, mijn enorme bewondering groeit en bloeit.
Zij betekenen écht iets in de wondere wereld van misschien minder bedeelde, maar vooral zeer enthousiaste jongeren.

De kunst wordt gewaardeerd, de regen blijft druppen, we ‘moeten’ schuilen en gezellig babbelen, van een fijne opdracht gesproken.

Een bewogen dag wordt prettig, althans voor mij ……

17 gedachten over “Singing in the rain

  1. Geweldig dat mensen met een beperking, zulke mooie fijne dingen doen. Het is niet leuk om zoiets van dichtbij mee te maken, gelukkig is het goed afgelopen, het zal je kind maar zijn..

    Like

  2. de afloop :

    Dolgedraaide man (27) gooit dakpannen naar beneden in Sint-Niklaas

    | | | | | |

    |

    | | | | Dolgedraaide man (27) gooit dakpannen naar beneden in Sint-Niklaas

    bfs

    De politie en brandweer zijn dinsdagochtend opgeroepen voor een dolgedraaide man die helemaal bovenop een schoor… |

    |

    |

    Like

    1. Ik ben eens gaan googelen, jij gaf de tip:-).

      Inderdaad, een dolgedraaide man, drugsverslaafd, wordt nu gedwongen opgenomen.

      Alles goed? 🙂

      Like

    1. Inderdaad, hoewel ik vegetariër ben, kreeg ook ik kippenvlees. Maar hij heeft het overleefd, en wordt nu gedwongen opgenomen. Oef!

      Like

  3. Een pracht van een kunstproject, maar wat een akelig voorval op je pad… Hopelijk is het alsnog goed afgelopen met de blinde razernij van de man op het dak…

    Like

        1. Een verslaving ontdekken bij je kind moet vreselijk zijn…
          Voor hetzelfde geld was deze jonge man er niet meer , ik zie hem nog naar beneden schuiven en vruchteloos houvast zoeken. Brrr…..

          Like

          1. Inderdaad, vreselijk… ik heb dit van nabij in een bevriend gezin zien gebeuren. Een kind kan behoorlijk ontsporen. En dan sta je als ouder zo zo machteloos.

            Like

Reacties zijn gesloten.