uit de oude doos

Ik ben een bleuke, heb nog maar net afscheid genomen van de veilige studentenwereld.
Werken wil ik, geld verdienen, de toekomst op eigen benen omarmen.
Dromen waarmaken over huisje, tuintje, kindje…..

Lesuren worden me aangeboden in de ‘bisschoppelijke normaalschool’, klinkt heiliger dan het in werkelijkheid is.  Mijn voorganger verklapt dat ik voor de leeuwen word geworpen, maar ik heb (hum?) zelf-vertrouwen.

“De eerste les vestig je gezag”. Dit werd erin gehamerd.
Dapper sta ik -als 22-jarige- voor een 28-koppige bende mannelijke bijna-volwassenen,  sommigen onder hen zijn ouder dan ik, met dank aan hun  extra jaartjes spelplezier. Maar ze zijn vooral veel groter, veel stoerder, veel eigen-wijzer, veel rumoeriger, veel meer macho,  diepe stemmen brommen overal rondom me.

Snel gaan ze zitten op veel te kleine oude bankjes, dan ben ik alvast de grootste!
Kort stel ik me voor, het frèle, jonge meisje tussen de beren van venten.

Ik zoek een plaatsje pal in het midden, kies intuïtief de juiste afstand tussen de eerste rij banken en het krijtbord. En overzie ‘rustig’ (horen ze mijn hart bonken??) het breedgeschouderd publiek. Snel ga ik over tot de orde van de dag, mijn eerste les.

De hippe boekentas hangt nonchalant over mijn schouder, met een zwier graai ik er het boek uit, mijn toeschouwers krijgen dezelfde opdracht.
Rumoer alom, moet ik optreden???

Gewoon nog even ‘rustig’ afwachten, straks overdonder ik zeker aan het bord…

Joviaal grabbel ik er dus het juiste boek uit, een 10-cm-huls in wit papiertje (blijkbaar te slordig weggestoken, je weet maar nooit, die maandelijkse ongemakken kunnen onverwacht de kop opsteken….) vliegt mee de lucht in, om uiteindelijk op drie meter van mijn voeten te belanden, ergens tussen die eerste rij en het bord in……
Schichtig kijk ik de ruimte rond, help neen, niet hier!, niet temidden dit testosterongeweld. Voel ik een blos opkomen?
Ik ontdek vaag vragende blikken, geamuseerde blikken  om zoveel onhandigheid, maar het lijkt erop (of maak ik me dit zelf wijs?)  dat ze niet direct her-kennen….

Sneller dan het licht verplaats ik me van tegel, ergens tussen die eerste rij en het bord in. Mijn schoenen bedekken het witte kleinood, de boekentas losjes rond de schouder, ik geef ‘ontspannen’ les vanop mijn veilige plaats, geraak niet bij het bord, van dynamisch lesgeven is geen sprake, ik lijk vastgenageld op mijn tegel, en breng ‘ex cathedra’ mijn kennis over.
De eerste en laatste keer dat ik vastgeroest, bord- en krijtloos, immobiel en verward mijn  vaardigheden overbreng, en… voor getallen en rekenwerk zeker geen evidentie.

De verlossende bel, het jonge geweld mag/moet me voorgaan  naar het volgende lokaal, ik wacht geduldig, blijf stokstijf en met de glimlach staan, grabbel snel (jong zijn heeft zo zijn voordelen) en stap relaxed de klas buiten, boekentas losjes om de schouder……

Dit overkomt me nooit meer, een veilig plaatsje zoeken in de tas is nu dé boodschap.

20 reacties op ‘uit de oude doos

      1. Die van de beginjaren zijn de leukste en de mooiste.
        In het zesde middelbaar vond onze leraar scheikunde een O.B.-tampon op de grond. Ik wil hier geen reclame maken, maar dan herken je automatisch het formaat…
        Hij was al wat ouder en raapte de tampon die nog netjes verpakt zat op en zei ‘tiens, hier ligt een klosje garen’ Wij gierden het uit. De arme stakker wist echt niet wat het was…
        Misschien dachten jouw studenten ook dat er een klosje naaigaren uit je boekentas viel? 😉

        Like

        1. Zo grappig!
          Zo wilde onze directeur zich ECHT NIET mis-spreken toen hij het op een ouderavond over tapa’s wilde hebben, en uiteindelijk dan toch over ‘tampax’ sprak. Ik herinner me zijn blos als gisteren:) . Ouders en collega’s gierden het uit.

          Geliked door 1 persoon

  1. je bent duidelijk een natuurtalent,
    en voor die witte tien cm huls heb je vast een klein passend etui gevonden 😉

    Like

    1. Ja hoor, maar die licht blauwe etuikes waren uiteindelijk al even ‘kenmerkend’, misschien niet voor de bleukes 🙂

      Like

Reacties zijn gesloten.