November-

-dagen…… De donkere maand kondigt zich op zonnige kousenvoeten aan.
De grafzerken zijn kleurrijk ge-bloemd. Mensen uiten op vele manieren het verdriet, het her-denken, het mee-leven. Zelf bezoek ik geen grafsteen,  de ene is er niet langer, de andere heeft nooit bestaan, een kleine urne woont hier thuis, dicht bij me.
Ik zet geen extra bloemetjes, ik ge-denk niet  meer dan andere dagen, mensen zitten in mijn hart, in mijn geheugen , in mijn zijn gegrift.

De post brengt een brief, geen mail, geen SMS, geen Whatsapp, een witte, eenvoudige omslag in de bus. De nonkel kiest voor een einde aan zijn bestaan, hij wil bij zijn vrouwtje ‘wonen’, en is moe, ‘dood’moe van leven.
Hij gaat op mijn ver-jaardag, heel binnenkort…..
Een vreemd angstig gevoel overspoelt me, ik lees en herlees zijn brief, hij ‘mag’ eindelijk gaan, hij kijkt tevreden terug op wat bijna voorbij is ….. Hij kreeg de goed-keuring van de wereld rondom hem, hij kon en mocht niet alleen beslissen. Hoe beleeft hij nu deze laatste dagen?? Hij is blij (zegt en schrijft hij), hij is op, hij is uitgeleefd, hij wacht nog even geduldig….

Dinoworld, het Atomium en zijn prachtig (onlangs door ons ontdekt) bos, een speeltuin in klein formaat met grote verse wafels, visjes eten geven in de vijver van de buren, een molentje met amper  20 plaatsjes voor de kleine ukjes en een kinderboerderij vullen onze dagen. Die én de kortere nachten zijn best wel vermoeiend, maar deze oma blijft ‘spring’levend,  geniet van de spelende kinderen, van het jonge geweld, van kleine discussies en dol enthousiasme. Vol ver/be/wondering en ook een beetje ‘jaloers’ op hun ‘voluit in het nu staan‘, op die blijheid, op kleine verdrietjes, waarbij een dikke zoen dé ultieme verlichting brengt.

Ik ontdek de mooi-geschreven brief die de kleine dochter me toevertrouwt, warme tranen en een emotie-volle ontroering blinken in mijn ogen, ik ben dol-dol-geluk-kig met mijn kleine kroost!

20171101_191909

 

Advertenties