Paul en Elvis.

Hij is  amper 11 dagen ouder dan ik, maar bezit minstens 11 keer meer levenswijsheid!
Hij is klinisch psycholoog, prof in Gent, spreekt vlot en mild, doorspekt met West-Vlaamse accenten, zijn schrijven én spreken is erg  toegankelijk.
Hij poogt  complexe zaken niet complex uit te leggen.
Hij is een kind van  gesloten, eenvoudige ouders. (zijn eigen woorden)
“Hij” is Paul Verhaegen.

Elke zaterdag wordt ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ hier trouw geprogrammeerd.
Met Thomas Vanderveken als zeer empathisch interviewer.
Ik kan hem heel goed smaken. Hij goochelt met woorden, luistert écht en geboeid naar zijn gasten, en stelt de juiste vragen op de juiste momenten.  Een man met inhoud.

Zijn gasten vallen niet altijd mee, soms té vakgericht, soms te weinig mondig.

Naar Paul Verhaegen heb ik écht geluisterd en gekeken.
Via filmfragmenten legt hij zijn visie, denken en leven een stukje bloot.

Een paar -voor mij- belangrijke fragmenten wil ik vooral onthouden (en delen)
Het gaat om afzonderlijke zinnen en woorden die me treffen tijdens het anderhalve uur luistergenot. Van de hak op de tak springen hoort hier dus bij.
90 minuten geboeid luisteren kan ik niet verwoorden.

Er is een spontane biologische reactie tegen ongelijkheid“. Bij dieren wordt dit proefondervindelijk bewezen. Aapjes die een minder lekkere beloning krijgen na het uitvoeren van een taakje, worden woest (het bijhorend filmpje is echt grappig) en gooien de onsmakelijke komkommer ver weg, zij willen ook dé druif, zoals de soortgenootjes!!
Ook wij, mensen, ervaren dit, maar leerden ermee leven. Waarbij innerlijke onrust ons deel blijft…

Ellenbogenwerk wordt vaak beloond op het werk
Die mensen worden uiteindelijk onze bazen, bazen mét ellenbogen…

De burnout wordt gevoed door drie voorwaarden : het beestje treft jarenlange (te) harde werkers, waarbij te weinig erkenning wordt gegeven en te weinig autonomie
In mijn lesgevers-wereldje ontmoette ik ‘te’ prachtige individuen, die prooi werden van een (te??) intensief leven, vol originele ideeën, gefnuikt door een te-kort aan bevestiging en een te-veel aan opgelegde regeltjes.
We willen soms concurreren met onze eigen schaduw, we blijven bezig, tevens met dank aan de digitale wereld. (waar ik nu gretig gebruik van maak 🙂 )
Maar de bewustwording is reeds aanwezig, verandering is dus mogelijk.

Deze concurrentie-maatschappij verbergt veel eenzaamheid“. Er is soms een groot gebrek aan vertrouwen in de ander, ook in relaties.

Kunst geeft troost“. Ook troost voor het ouder worden. In zijn dromen is vaak een angst merkbaar om niet langer relevant te zijn. Hij blijft schrijven en lezen, hij wil iets blijven betekenen. Die kunst is me niet gegeven, maar zijn woorden vertalen eenzelfde angst bij mijn ouder worden.

Hij is mild, heeft humor.

Op de vraag ‘Waarop ben je meest trots?’ , antwoordt hij heel simpel ‘Op mijn kinderen’, waarna Thomas aimabel reageert dat ‘dit mooi, maar beetje flauw is’.
En toch blijft hij bij zijn woorden, ze lachen allebei.
Ook hierin herken ik mezelf. En zolang die trots en dat vertrouwen er is, blijft het leven heel erg de moeite.
Hij zegt dat ‘alle cliché’s over kleinkinderen kloppen’, je beleeft er veel plezier aan, omdat je er volledig voor hen kan zijn, omdat je eindelijk tijd hebt, omdat zij (diezelfde) ‘nieuwe wereld’ openbaren, omdat zij je jong houden.
Beter  kan ik het echt niet verwoorden.

 

 

 

11 gedachten over “Paul en Elvis.

  1. Ja! Het geeft zo’n grote voldoening als je kan/ mag zeggen: ik ben trots op m’n kinderen.
    En de kleinkinderen! ach, we zijn het erover eens. Jouw titel van jouw blog 🙂
    Paul Verhaeghe heeft goede boeken geschreven. Ik heb er een paar op m’n boekenplank. Gemakkelijk om naar terug te grijpen 😉

    Like

    1. Het valt niet altijd even goed mee hoor. Zoals ik reeds schreef, soms echt te vakgericht (en beetje saai), deze keer was het mens-gericht en aangenaam om te luisteren.

      Like

Reacties zijn gesloten.