Een “doodgewone” zondag

Zondagmiddag, we eten in de refter van het home, waar mijn vader een serviceflat huurt. Vele mensen staren voor zich uit, anderen verstoren de rust met een (te) luide stem. Begrijpelijk, veel ouderen horen niet meer goed, ik probeer gedempt te praten, maar ook dit lukt niet, ik kan en wil niet roepen voor de hele ruimte, dus kauwen we stilzwijgend verder…..en bewaren de verhalen voor later.

Sommige bewoners  strooien bakken kritiek uit over  het personeel, een eindeloos klaaglied ontwikkelt zich -luider en heftiger- omdat er even moet worden gewacht op het dessert, het is zondagsregime, minder ‘werk’volk en minder hongerigen over de vloer.
Anderen wachten geduldig en respectvol voor de zich uitslovende opdieners, die het klagen en zagen over zich heen laten glijden, en vrolijk en vooral beleefd blijven. Chapeau!

Ik ervaar soms plaatsvervangende schaamte en wil graag helpen, de hulp wordt geapprecieerd, maar niet aanvaard.

Angst overvalt me… zal ik later ook onrustig zijn en verwachten dat de ander voor me springt? Dit is niet wat ik wil, ook niet wat mijn vader wil…
Maar honger wordt soms  een primaire behoefte voor de leeftijd.
De zetels in de eetruimte zitten minder comfortabel dan de eigen sofa…. vertelt mijn 94-jarige vader, met berusting in de stem.

Ik voel pure bewondering voor de verzorgers, die nooit hun geduld verliezen, die -ondanks alles-  lief en toegankelijk blijven.

Mijn tijd is nog niet gekomen, ik geniet nog volop als een jong veulen :-).
Het vooruitzicht is niet echt hoopgevend, een donkere vlek die ik verwoed wegstop ergens in mijn grijze massa. De confrontatie is er wel….

Hemels wordt daarna het familiefeest, met jong en oud, met blije mensen, met hapjes in de gezellige  rustieke zaal. De kleintjes voederen schapen, geiten en konijnen met  gevulde, witte emmertjes, mét enige schroom,  hongerige dieren hollen hen te enthousiast tegemoet. Je weet wel… honger en primair…
Koeien worden gemolken, likken mijn trui (bah) en kijken op noch om, lopen je letterlijk omver.
Ze willen hun witte vocht vooral kwijt, de logge beesten lokken spontaan ontzag uit én de broodnodige stilte, die de jonge boer dringend vraagt, wat ons aanvankelijk een onmogelijkheid leek met 11 levendige exemplaartjes van dat kleine grut.
Loeiende koeien boeien…..
En wij, wij zijn weer bijgepraat.

 

 

Advertenties

8 reacties op ‘Een “doodgewone” zondag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s