heimwee doet ons hart…..

In het verleden gebeurt niets meer.

En toch vertoef ik op 1 september nog (te)veel daar.
Drie jaren als kleuter, zes als lagere-school-kind , zes plus vier als student, en tenslotte 34 jaar als leerkracht was die eerste septemberdag een moment vol emoties. Benieuwd om oude vrienden terug te zien, nieuwe leerkrachten, andere collega’s, ‘mijn juf’, beetje angstig om wat drukte of een minder goed lesrooster met zich mee zal brengen, een gloednieuw lokaaltje, ….

Ik mis het, en toch ook weer niet.
Ik mis het toffe corps, warme collega’s, de gezellige drukte in de leraarskamer, de spring/babbeluurtjes, fijne contacten met het jonge volkje, het mogen uitleggen hoe oneindig een rechte zich voelt en hoe claustrofobisch de driehoek.
Ik heb geen heimwee naar de steeds meer oprukkende AiCieTie (spreek dit ajb juist uit, is het commando!), naar het belsignaal als dwingende stop (soms ‘ai neen’, soms ‘oef’), naar de ‘papieren’ paperassen , die de echte job ruimschoots overstelpen en…. naar de wekker, die  keiharde stoorzender die mijn rust altijd weer opnieuw te bruusk verstoort. Want een ochtendmens ligt niet in mij verborgen.

En toch, en toch…. heb ik die dag weer een onrustig gevoel, want ik hoor er niet langer bij…. bij die werkende wereld, bij de drukke maatschappij, bij de nieuwe pupillen die ik onder mijn beschermvleugels mag nemen, bij de babbels en vakantieverhalen in de zeteltjes van onze lerarenruimte….

De kleindochter vraagt eerlijk en open of ik nog wel iets kan kopen, nu ik niet langer werk en dus geen centjes verdien. Ze begrijpt of doet alsof. Zolang oma leuke uitstapjes kan betalen, is het meer dan oké voor haar.

Vier kleine kindjes starten wél. Twee met heel veel plezier, veel te vroeg in de ochtend, het vakantieregime zit nog in het systeem. Eentje is wat onzeker en angstig, voor hem vraagt alles wat anders is een extra dagje aanpassing, en de kleinste laat traantjes stromen, want papa en mama mogen niet mee in de rij. Het ouderhart breekt, maar wij halen later op de dag lachende snoetjes op die enthousiast en fier  vertellen over de vele vriendjes en  nieuwe juf. Oh, ze adoreren de juf! Moet zalig zijn 🙂

Kleinzoon vertelt hoe hij een mens leert tekenen,  met een guitige blik, zonder enig complex eindigt zijn verhaal  ‘dat die van hem niet was gelukt, het werd een monster’.
Zo leeft zijn sprookjes-vakantiewereldje nog even verder, want die was (monsterlijk) leuk!

Ons heerlijke M/Daandagje blijft nog even duren, amper tot na de paasvakantie, helllllllp, ze worden veel te snel groot….

Wat er ook speelt in deze wereld, laat het kinderen zijn ” (Loesje)

Advertenties

5 reacties op ‘heimwee doet ons hart…..

    1. In leraar zit niet voor niets het woordje ‘raar’ 🙂
      Mercikes voor het compliment, wiskundegedichtjes zijn altijd een fijn tussendoortje, zowel voor mij als de leerlingen.
      Als je een bij-lesje wil , vraag maar op 🙂

      Like

  1. De eerste september blijft een spannende dag. Zeker voor jou, die zovele jaren in dat regime prachtig gefunctioneerd hebt zowel in het corps als bij de leerlingen. Als leerkracht én educator. .
    Ik begrijp dat je een gemis voelt. Maar ik weet ook dat je aardig overweg kunt met je pensioen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s