(z)waarheid

Euthanasie is de ultieme vorm van Liefde‘ (Dora van der Groen)
Testitatutis‘  (Hugo Claus)
Hoe graag ik hem ook bij mij had gehouden, hij hoefde er niet voor te lijden’ (Veerle De Wit, vrouw van diezelfde Hugo)
Euthanasie is juist heel moedig‘ (Wim Distelmans)

Ik pik gretig de zinnen op in DSM.
Euthanasie, LEIF, voltooid leven…… woorden die in zijn.  Telkens opnieuw rakelen ze mijn verleden op en voel ik me be/ont/roerd. Nu nog altijd, vele jaren later…

Ik hoor mensen rondom me euthanasie afkeuren, bestempelen als een laffe daad,  als een teken van zwakte. ‘Het zou niet mogen bestaan’…. ‘Waar zijn ze tegenwoordig toch mee bezig’….

Ik ken een ander verhaal, een gans ander verhaal, dat vreselijk mijn leven inhakte, dat mijn denken voorgoed veranderde, dat niet mag gebeuren in mijn gruwelijkste dromen.

‘Jij’

Jij weet het al rond je 15e verjaardag, je bent hier niet graag. Je geeft toe, er is geen enkele reden om ongelukkig te zijn, je komt uit een warm nest, je bent omringd met vrienden, je studeert gemakkelijk, de toekomst ligt voor je open, je bent een mooi meisje, maar je bent hier simpelweg niet graag. Veel dokters passeren de revue, 101 disciplines met hoge graden, niemand begrijpt je, niemand plakt een diagnose, geen  pilletje helpt.
Het zal wel vanzelf voorbij gaan‘…..

Maar het gaat niet voorbij, vele jaren blijf je proberen hieruit te geraken, terug je bestaan te leren aanvaarden, je bent hardnekkig en dapper, je wil ervoor gaan.

Je bent 25, je studeert psychologie, je hebt talent en…. je houdt het voor bekeken…. Geen sprake van een mogelijkheid tot euthanasie.
Je kiest voor het meest gruwelijke ‘einde’, de keiharde oplossing.

Maar het wordt geen einde, je wordt ‘geholpen’, maanden kliniek, maanden revalidatie, je komt er erg gehavend uit, hier zijn geen woorden voor, je bewustzijn, denken en spreken blijven onaangetast. Vanaf nu ga je zwaar gehandicapt door het leven. Het leven dat je niet meer wil, zomaar, zonder reden, gewoon simpelweg omdat je hier niet graag bent en was.

Geen mogelijkheid meer voor je om terug te kiezen voor diezelfde oplossing.
Je vraagt mij om pillen, ik wil je zo graag helpen, je weet wel…. de liefde….., maar ik kan en durf het niet, geen dokter wil je helpen, zelfs nu niet, nu je niets meer zelfstandig kan, nu de artsen met de hoogste graden je hier persé wilden doortrekken….

Mijn kinderen groeien op, je bent zot van kindjes, maar je kan ze niet omhelzen, niet knuffelen, zij zijn wat bang van jou, je ziet er  niet uit ‘zoals anderen’, dat doet veel pijn.

Je leeft dapper door, de dokters hebben dit voor jou beslist, twee volle jaren lang. Je hebt vreselijke fantoompijnen, je klaagt weinig, maar ik merk hoe je afziet. Het wekelijkse bezoek is telkens opnieuw een harde confrontatie met de werkelijkheid, jouw werkelijkheid. Je vraagt me meermaals je te helpen…
Sorry, ik wil heel graag, maar ik  kan het niet….
Ik praat eindeloos met je. Jij en ik beseffen dat je toekomst uitzichtloos is, maar we vinden geen oplossing, er is geen Distelmans voorradig….

Twee onmogelijke jaren later, je doet ‘het’ op dezelfde gruwelijke manier, je elektrische rolstoel als enige steun en toeverlaat, welke gedachten gaan door je heen terwijl je daar eenzaam en verlaten ligt en wacht….
Maar het is toch je eigen keuze?’
Neen, het was en is geen keuze, je kan niet anders….

Je kan eindelijk bereiken wat je wil.

Er volgen loodzware jaren voor mij, voor je familie, voor je ouders, die ook mijn ouders zijn….

Dit had nooit mogen gebeuren, te wreed voor woorden, ik kan nog enkel ‘sorry’ zeggen, ik vond geen Distelmans, geen dokter die je écht wilde helpen, wel veel bereidwillige oren, maar die brachten je geen stap dichter bij wat JIJ wilde.

We kiezen niet zelf voor het leven, vanwaar dan die verplichting om ‘dapper’ door te gaan?

Ik leef graag, heel graag. Je bent geen dag uit mijn gedachten, je was mijn liefste zus, maar ik kon je niet helpen met  wat jij wilde….
We gaan met zijn allen door de hel, de hele familie, vele, vele jaren lang, onze enige troost is dat jij eindelijk kon bereiken wat je wilde, zij het op de meest gewelddadige manier…

Ik zwijg jaren, vele jaren, want van een voltooid leven kan geen sprake zijn voor de buitenwereld.
De tijden veranderen, gelukkig!

De actuele wereld wroet de wonde telkens opnieuw weer open, dit had nooit zo mogen gebeuren. Goed dat er steeds meer over wordt gesproken, dat LEIF een optie mag zijn, dat mensen een heel klein beetje meer zélf kunnen kiezen…

Dit verhaal vraagt moed! Moed die ik jarenlang niet had, ik stuur het de ‘wereld’ in, of althans ‘mijn wereld’.

Advertenties

19 reacties op ‘(z)waarheid

    1. Ik heb (te?) lang gezwegen….. En ergens deed het wel ‘deugd’ om dit eens te kunnen/mogen neerschrijven.
      De aanleiding is de vele discussies rond euthanasie, Er was veel leed kunnen voorkomen worden…. Het verhaal had ‘ietsje minder heftig’ kunnen zijn.
      Bedankt voor je reactie.
      Ik ga zeker eens kijken op jouw blog! Je naam klinkt alvast heel tof!

      Liked by 1 persoon

      1. Er was inderdaad veel leed voorkomen kunnen worden, en dat geldt vermoed ik nog steeds voor velen die in dezelfde omstandigheden verkeren als jouw zus indertijd… dat wens je niemand toe. Helaas zijn er inderdaad nog veel (misschien wel: meer) mensen die tegen euthanasie zijn… Zelfs als het palliatief aan het einde van een lang en tot dat moment gelukkig leven toegepast wordt… Zo stemde mijn schoonvader in met de uitdrukkelijke wens van zijn echtgenote niet langer (aan kanker) te hoeven lijden. Mijn schoonvader werd later door enkele mensen als ‘moordenaar’ betiteld… Dat zijn mensen die het niet snappen, vind ik… En welkom op mijn blog, daar zijn de onderwerpen over het algemeen wat luchtiger, maar soms ontkom je niet aan (z)waarheid…

        Liked by 1 persoon

  1. Inderdaad, niet alle mensen snappen het. Maar uiteraard is iedereen hier vrij in en is er geen pro, noch contra….
    Om daarom iemand een moordenaar te noemen, dat vind ik er écht zwaar over.
    Je hebt een leuke blok, Denemarken trekt mijn interesse, dus ik volg benieuwd je plannen!
    Mijn blog is ook niet altijd zwaar hoor, het zijn vooral de luchtige, leuke dingen die me aantrekken.

    Like

    1. Het van me afschrijven, voor die allereerste keer, heeft eigenlijk wel deugd gedaan.
      Het is een vreselijke levenservaring, die me wellicht ook milder heeft gemaakt in mijn oordeel.
      Wellicht heeft mede daardoor die opvoering me zo geraakt.

      Like

      1. Je gunt ieder een fijn leven maar soms lukt het echt niet. Wat blijft is dan een worsteling met het leven. Dan vraag ik me ook af of zo’n worsteling dan tot je 80e voort moet duren. Ik heb diep respect voor jullie en je overleden zusje.

        Liked by 1 persoon

        1. Zelf ben ik zeker van mening dat deze worsteling niet moet blijven duren. Er was geen “echte” reden, maar ze wilde er gewoon niet meer zijn. Dat moet het recht van elke mens zijn.
          Hoe hard ook voor de omstaanders, die met vele vragen achter blijven….. Wij hebben dit ook niet gewild, zij vooral niet. Maar wij leerden (gedeeltelijk) aanvaarden, het was haar doordachte keuze.

          Liked by 1 persoon

  2. Oef….. heel heftig maar prachtig beschreven. Ondertussen zijn er inderdaad iets meer mogelijkheden voor mensen bij wie “het leven niet past”, Maar toch moet er nog veel te vaak echt gevochten worden om het recht op levensbeëindiging ook in eigen hand te mogen houden. Je moet ook héél veel van iemand houden om het iemand te gunnen. Iemand van moord beschuldigen is schandalig, In het geval van je zus had het mogelijk moeten zijn dat ze in bijzijn van haar ouders broers en zussen had kunnen sterven in het besef dat men van haar hield. Het zou ook de nabestaanden nare en schokkende beelden bespaard hebben wat de verwerking zeker ten goede zal komen. Je zegt het zo mooi, “je kiest niet zelf voor het leven” laat je dan wel de keuze moge hebben om het beëindigen.
    Wat fijn dat dit logje schrijven je zoveel later toch nog heeft geholpen met een soort verwerking.
    Het is ook heel goed dát er af en toe over geschreven wordt om mensen aan het denken te zetten en vooroordelen te lijf te gaan. Het onderwerp is bij mij ook wel eens min of meer ter sprake gekomen, alleen al omdat het leven niet altijd leuk is en logjes dat ook niet altijd hoeven te zijn.

    Liked by 1 persoon

    1. Dank voor de lieve uitgebreide reactie. Die jaren hebben hun invloed gehad op mijn zijn. Ook positief. Relativeren lukt gemakkelijker.
      Tijden veranderden op dit gebied nog niet erg veel….

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s