Nu en toen….

‘Trouwen is houwen’, de belofte maken mijn nichtje en haar vriend.
Samen met hen genieten wij van een spetterend feest, met mis, receptie en avondfeest, alles erop en eraan.
Een feest vol fun, vol lekker eten, vol ontroering, vol warmte, vol liefde, vol leuk gezelschap.
Vol jong volk ook, dat danst en springt op het ritme van de muziek, dat geen last heeft van oren (bij keiluide muziek) en spieren, dat uit den bol mag en kan gaan.

Mijmeringen worden vlot gekatapulteerd naar bijna 40 jaar terug…..

We zijn pril en jong, amper de studentenwereld ontgroeid. We doen verwoede pogingen om ons groentjes-gezag waar te maken voor een bende woelige jongeren. Nog geen cent hebben we verdiend, de uitgestelde lonen worden  pas maanden later uitbetaald.
Ook toen al bespaarde de regering, of deed toch pogingen tot, op kap van de werkende bevolking….
Vader moet inspringen om een simpele boekentas te kunnen kopen…
En toch willen we trouwen, niet langer 80 km uit elkaar wonen, na die gezellige Leuvense maanden samen.  Goed bedoelde aanraders om toch nog wat te wachten, om eerst te verdienen, om de leeftijd zijn tijd te geven, om …. worden in de wind geslagen.

We vinden nog een ‘plekje’ om te vieren, en overtuigen schone en andere ouders.

Als een late puber verzet ik me tegen alles wat klassiek, deftig en in onze ogen ‘gemaakt’ is.
Neen, wij willen geen taxi’s, neen, wij willen geen (soms zatte?) nonkels en tantes erbij, neen, wij willen geen chique bedoening (ook al komt het geld  niet uit eigen zak), neen, ik wil geen duur kleed, neen, gehuurde kostuums hoeven voor ons niet, laat staan die  moeilijk te stroppen dassen…
Wij willen  op onze manier vieren, met onze vrienden, met onze ideeën.
Pas  veel later besef ik dat (oudere) pubers eigenlijk vooral egoïsten zijn….en dat ouders best wel toffe voorstellen hadden…

De gesprekken met de families verlopen soms stroef, we zijn duidelijk te jong en te alternatief…
Maar een compromis wordt gevonden!
Ik ga samen met bijna-man-lief mijn trouwkleed kopen. (geen verrassing dus meer voor hem in petto, maar zo klinkt onze droom) Het wordt een romantisch, wit kleed in Indisch katoen, opgevrolijkt met  kanten boordjes, een kleurige puntsjaal maakt het geheel minder wit.
Wij gaan voor een kleurrijk nieuw leven.
En neen, geen speldjes of bloemen of  hangers in mijn losse lange haren, ook geen hoed, ik wil me vrij en speels voelen als een vogel in de lucht (Merlijn de tovenaar wist het al), zoals het een moderne hippie past. Ik ga niet naar de kapper, noch naar de visagist, ik ben in 5 minuten gekleed voor ‘mijn dag’, puur naturel.
‘Onze dag’ wordt prachtig, buiten is het ijzig koud, maar we genieten echte warmte,  veel liefde, speelse danspassen,  superleuke sketches en fijnzinnige speeches, ook wij springen en gaan uit den bol.

We dartelen de puber-tijd buiten en nieuwsgierig stappen we de ‘volwassenenwereld’ binnen.

Sorry, schone en andere ouders, we waren jong en egocentrisch, maar jullie gaven ons een gewèldig fijne dag, waar we nog steeds erg dankbaar voor zijn.
Ze nemen ons niets kwalijk, ze tonen veel begrip,  de spanningen ebben weg en komen ook nooit meer terug! We zijn groot geworden 🙂
Ze kunnen het niet meer lezen of lezen het gewoonweg niet meer……

 

 

Advertenties

2 reacties op ‘Nu en toen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s