Nog een heel klein staartje….

….breien we aan ons reisje. Nog éénmaal genieten we de luxe van het hotelleven, een ruime kamer met nog ruimer ontbijt. We overnachten in Götingen (dit oude stadje halveert de kilometers tussen Berlijn en de thuisbasis)

Herinneringen worden opgeroepen : juist 40 jaar geleden logeerde manlief er met medestudenten van de (toen nog) ‘tweede licentie’ voor een bezoekje aan deze universiteitsstad. Ondertussen verbleef zijn liefje  in het verre Groningen, ook op expansietocht met haar (toen nog) ‘tweede licentie’.
Dat liefje was ikke:)
We misten elkaar, en gooiden dolverliefd kushandjes via de sterrenhemel.

Nu fietsen we doorheen het studentenstadje, praten  even met een toffe student, hebben er samen heimwee naar ‘die goede oude tijd van toen’ (oh wat worden we oud?!), genieten we op een terrasje van een laatste drankje in een zuinig zonnetje met een (te) babbelgrage ober, ontmoeten  Gauss en Weber, op wiens kennis we maandenlang eindeloos hebben gezwoegd om te begrijpen en verteren en daarna vooral te vergeten.

Het ‘doodgewone’ leven
met ‘doodgewone’ dagen
ontvangt ons weer met open armen
ervaringen blijven smeulen
herinneringen hechten zich muurvast
we zijn weer wat rijker, wat wijzer
of eigenlijk vooral armer en wijzer
de wereld werd een beetje kleiner

 

 

 

Berlijn

Onze eerste dag in Berlijn vergassen we net niet, de boulevards rijgen enorme autofiles aan elkaar. Fietsrichels verdwijnen in het niets, fietsers  rijden op voetpaden, voetgangers stappen op fietspaden, auto’s parkeren op fietswegen,  bus- en fietspaden overlappen elkaar. Ons eerste gevoel is er één van complete chaos. Elke Berlijner raast hier doorheen, kijkt niet op of om. Oh help!

We denken dé oplossing te vinden : een ritje langs de Spree, tot ook dit fietspad heel bruusk nergens stopt, en we nog enkel het water in kunnen. Geen zin in natte voeten, dan maar lekker Italiaans eten in de rustige buurt van het hotel, in gezelschap van een spetterende fontein, vriendelijke obers, lekkere pizza én panna cotta (daarvoor moet een mens nu éénmaal naar Berlijn trekken…), en een zachte avond.

De volgende dag wagen we een nieuwe poging en ‘smijten’ ons -als ervaren Berliners- in het drukke verkeer. Gidslief heeft een prima oriëntatie en onze fietsen vinden stilaan de rustiger straten met statige huizen, alhoewel…. het blijft vaak hectisch.

Berlijn heeft vele centra, we overbruggen met onze bikes tot bij het busstation.
We hoppen on, en hoppen off , en ontdekken de Hackenesche Höfe.
Daar vertoeven is écht ons ding. Bankjes zijn uitnodigend, schaduw welkom, unieke winkeltjes in gezellige binnenplaatsjes vragen om ons bezoekje.
Het Joods kerkhofje in de buurt straalt pure rust uit, het besef van een massagraf onder onze voeten lokt vreemde gewaarwordingen uit.
Wegens tijdsgebrek moet een  keuze moet worden gemaakt tussen de synagoge en  het Joodse museum. We besluiten tot het laatste, maar…. het kan ons niet echt raken. Het voelt te statisch aan. Wij willen voelen, omarmd worden, geraakt worden, en dat blijft uit.

Reichstag  bezoeken vraagt tegenwoordig om  ‘reservieren’. Dit betekent twee dagen wachten op onze beurt. Het is het méér dan waard, dit  gebouw straalt klasse uit, ‘moderne’ architectuur, zo efficïent, zo majestueus. We bewandelen de ronde paden waar ooit ook Angela Merkel rond ‘stapte’ en wanen ons eventjes heel  ‘belangrijk’.
De grote, open koepel roept ontzag op, het water wordt opgevangen en hergebruikt, de spiegels rondom hebben een ‘verlichtings’functie, kortom alles getuigt van een mooi staaltje doordachte architectuur.
Het uitzicht op Berlijn is spectaculair.
De bewaking énorm. Nodig voor de wereld waarin we leven…

Onze sympathie gaat uit naar de Gendarmenmarkt. Het ‘ruige woord’ is in tegenspraak met het superleuke pleintje, omfloerst door de Franse en Duitse (tweelingen)dom, en het Konzerthaus, waar we achter glas een snelle blik kunnen werpen.
De Perzische lunch is lekker. Het reuze stuk’je’ taart achteraf geweldig.

We springen nog binnen in Ka(ufhaus)de(s)We(stens) en kiezen en keuren, alsof we ‘rijke burgers’ zijn. De bovenste en 7e verdieping is uitnodigend, de grote ijsbeker nog meer.

Gidslief, blauwe druppeltjes en de speciallekes van mijn E-bike zijn mijn dierbaarste bondgenoten in dit avontuur.
De schaduw van ‘KKramp’ (met tweemaal hoofdletter K ) slaat onverwacht, maar snoeihard mijn goed gevoel binnen,  tijd en ruimte vergaan tijdelijk.
Ik mag en kan niet vergeten dat ‘hij’ mijn baas is én blijft, hij dwingt me genadeloos tot onderdanigheid en angst (  die ik dapper verbijt) .
Hij hoeft me er écht niet aan te herinneren dat een citytrip een ‘moeilijke opgave’ voor me betekent.  Ik ben me ervan bewust…..en toch….

En toch…… vooral het goed gevoel houdt de overhand, gevoed door enige fierheid en vooral blij-heid en dankbaar-heid!!

Als gidslief beweert dat we nu amper 10% van Berlijn kennen, wil ik het niet geloven.
We hebben zoveel gekeken, gewandeld, bezocht, bewonderd, ingeademd, be-leefd?
Maar ach, hier kan ik best mee leven.

Zondagmorgen …. heel langzaam wakker worden zoals het een echte Berlijner betaamt, de vogels fluiten een groots ochtendconcert in de grote bomen -rond het gezellige, nu lege pleintje -waarvan we de takken zomaar  kunnen vastgrijpen vanuit onze room with a view, de ramen gaan wagenwijd open, het tikt lichte regendruppels, welkom na deze warme dagen.
We gaan een laatste keer uitgebreid ontbijten, ik neurie mee met  Leonard Cohen  en zijn machtige ‘Berlin’ (waar nu met de inhoud  geen enkele band  is, enkel de warme melodie klinkt in mij), en ja, ik zal deze bruisende, drukke, soms chaotische wereldstad missen…. De resterende stukken muur en vooral het idee dat mensen dit elkaar konden (en kunnen!) aandoen is aangrijpend.

Auf Wiedersehen Berlin

Potsdam

Ook pensioen kan dringend nood hebben aan een uitje.
Er gaat heel wat twijfel en ‘bedissel’ aan vooraf , er wordt veranderd, herboekt, terug geboekt, opnieuw veranderd en uiteindelijk definitief geboekt…

Heeeeel erg lang geleden dat we nog eens een citytrip wagen, mijn spieren zijn niet altijd betrouwbaar, maar we laten ons niet kennen. (Of doen alvast een poging) We gaan ervoor!

Potsdam (op 30 km van Berlijn)  is een prachtig oud stadje, met zijn mooie tuinen, heerlijk om in te fietsen bij dit zomerweer.
Het Schloss Sanssouci  straalt pure rijkdom uit, ‘zonder zorgen’ fietsen we de zon achterna.
Ooit heeft een  grote boomgaard  plaats geruimd voor dit zomerpaleis van Frederik de Grote.
Er is de Holländisches Viertel. We slingeren erdoorheen, de puntgevels zijn mooi, maar de beloofde toffe winkeltjes blijken spoorloos.
Vooral de Russische wijk heeft ons hart (en onze maag!) gestolen.
Typische huizen (zo stellen we ons Rusland toch voor?!) liggen her en der verscholen tussen de bomen.
In de romantische binnentuin van een tot eethuis omgevormd Russisch huisje eten we lekker, zonnig én gezellig. We genieten van de stilte, tot…. ook een bus toeristen dit plekje ontdekken.

In Potsdam zijn we alvast een groot stukje hart verloren.

We rijden door naar Berlijn, én naar de volgende blog.