gewoontedier

Eens juf, altijd juf?!

Het kriebelt om nog eens voor de klas te staan, alleen….. zijn de ‘studenten’ nu 10 jaar jonger en ruim 50 cm kleiner.

Ik mag een lesje handletteren geven in de klas van de kleindochter.
De link met wiskunde is eigenlijk niet zo ver te zoeken, orde en nauwgezetheid zijn hier positieve bekrachtigers. Lat en afmetingen minstens even belangrijk.
Wat extra krullen , wat fijne tekeningen,  de zekerheid dat een fout niet echt kan,    maken alles vooral losser,  luchtiger,  speelser.

Samen met de (echte) juf en 19 wriemelende kinderen trek ik naar boven, richting klas.
De kindjes spreken me aan met ‘oma Lieve’ of ‘oma baard’ (het koosnaampje van de kleindochter, simpelweg omdat er ook een ‘opa baard’ bestaat 🙂 )

38 nieuwsgierige oogjes kijken me aan, pen in de hand, papier op de ‘bureautjes’, gummen in de aanslag.
Samen met de enthousiaste kinderen creëren we sierlijke woorden, superleuke banners (wat zijn ze daar snel mee weg, nochtans niet zo simpel!), originele kaders en werken we rond het thema ‘vakantie’.

Ik voel me als een vis in het water, bordstift in de losse pols, tussen  stoeltjes en bankjes door laverend, alles een paar maatjes kleiner dan vroeger.
Traag wordt aangespoord, overenthousiast wordt ‘getemperd’, blij wordt aangemoedigd en traantjes worden getroost. Ik ken en kan het nog 🙂

Er zitten échte kunstenaars tussen, die gaan  carrière  maken!!

Kleindochter en oma wisselen stille, fiere blikken uit. Ze kan heel geconcentreerd werken en tovert prachtige kunstwerkjes.
Heel graag wil ze even op de foto met de oma-juf, op vraag van haar echte juf.
We stralen dubbel.

Na de les, krijg ik een SUPER dikke knuffel, want “oma, ik ben zo blij dat jij even mijn juf mag zijn'” en ” ‘die’ en  ‘nog die’ en ‘dat’ en ‘nog dat’ vriendje heeft gezegd dat ik een lieve oma heb“.
Een jongen geeft me  nog stiekem een werkje cadeau, omdat ‘het zo leuk is‘.

Heerlijk ‘les’geven in het tweede leerjaar, zo spontaan, zo lief, zo open voor alles rondom, zo vrolijk, zo ongetemd, zo vrij, zo zorgeloos nog….

Want bij een kind zie je dromen herleven,
die je had opgegeven als vergaan in de wind, 
Want een kind leeft een heel eigen leven
Steeds door wondr’en omgeven
die het zelf maar verzint. 

De kinderen mogen gerust nog even kinderen blijven! Desnoods hun hele leven lang….
Maar de illusie groeit…

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s