En weer duikel ik het verleden in….

Zwanger van zoon 3, nemen we een klein meisje in huis. Drie maand lang mag ze de sloppenwijken van Parijs inruilen voor een fijne vakantie in ons nog piepjong gezin.
Fatiha is haar naam, een lief Marokkaans meisje van amper twee jaar, met pikzwarte krulletjes. Ze speelt met de ‘broertjes’, past zich vlot aan, maar niet alles is rozengeur en maneschijn. Ze weigert het vreemde eten door te slikken,  is angstig in de donkere nacht, ze is gewoon om met ouders , veel broers en zusjes één groot bed te delen, hier komt ze plots in ‘de luxe’ van een kamertje voor haar alleen…
We halen ze op als een klein bang hoopje, maar ze vindt haar weg hier thuis. Ze spreekt nog niet, maar begrijpt onze taal steeds beter.
De Vreugdezaaiers hebben ons hiertoe geïnspireerd, maar steeds meer vraag ik me af of het wel een goed idee is om zo’n kleintje weg te halen uit een armoedig, maar veilig (??) nest.
Jong en idealistisch gaan wij hiervoor. Wij willen graag ons geluk delen …..

Drie kleintjes en een dikke buik gaan moeilijk samen.
Nog voor ons meisje terug naar haar huis vertrekt, dringen weeën zich hardnekkig op.
Ik ben amper zes maand ver…., een vroeggeboorte is gevaarlijk. Ik moet plat liggen in de kliniek als buitenverblijf, de baxter probeert zoon 3 veilig in de baarmoeder te houden.
Er moet snel opvang worden gezocht voor de zoontjes (want de papa kan geen verlof opnemen in het onderwijs), ‘ons dochtertje’ gaat een week later terug richting Parijs, manlief brengt haar moederziel alleen naar de bus, opnieuw als een hoopje ellende (daar vervliegt het idealisme….), bang voor (terug) het onbekende, klemt ze zich aan hem vast.

Ik lig, wacht, lees, lig, wacht, lees, slaap tussendoor, of doe toch pogingen, ben bang voor de gevolgen, hoop dat alles goed komt, mis mijn kindjes, bezoekjes bloemen de lege dagen, maar kindjes én man moeten het thuis alleen beredderen.
Anderhalve maand diezelfde ein-de-lo-ze dagen….

9/5/1982……… ik mag morgen naar huis, de baxter deed zijn werk, nu nog gewoon een maand rustig afwachten thuis. Help, kan ik rust en 2 kleintjes  combineren??, maar niets boven ‘byebye kliniek’. De baxter wordt  afgekoppeld, ik voel me vrij!

10/5……. mijn valiesje staat klaar om naar huis te gaan…..maar dat is buiten zoon 3 om gerekend, hij heeft beslist : ‘mama blijft hier en ik wil hier weg’.
Het is 11.30u als hij in mijn armen ligt, zo onverwacht snel, ik ben een vat vol emoties, nog aan het bekomen van de voorbije te stille en angstige weken, een maand te vroeg komt hij in mijn leven. Hij huilt direct, ik hoor het oneindig graag, mijn oerinstinct als mama komt onmiddellijk boven, ik weet dat hij blijft, ik hoor nog vaag de dokter me gerust stellen, hij heeft alleen nog wat extra hulp nodig….

3.100 kg, ruim voldoende, maar suikerwaarden en biliburine (weeral dat vies woord)  staan niet op peil. De  longskes zijn nog niet volledig open, dit betekent ademhulp én couveuse. Hij geniet nog 3 weken van zijn verwarmd privésetje.
Ik ben zo fier op mijn dapper ventje. Hij mag nog niet naar huis, maar is een vechtertje.
Zelf logeer ik ondertussen bij het oudste zoontje, weer in datzelfde “buitenverblijf”, maar op een ander verdiep. Een thyreoglossuscyste in dat kleine keeltje moet dringend worden verwijderd.
Met de bijhorende babyblues dwaal ik doorheen de kliniek, blijf eens hier, dan weer daar  plakken. Verzorg de baby, die gelukkig goed evolueert, en het geopereerde zoontje, dat ook goed herstelt.
Zoon 2 blijft bij grootouders en papa en komt de broertjes en mama geregeld opzoeken.
Moeilijke dagen, weken, er zitten vaak tranen klaar, tranen van geluk, en tranen van angst……maar ….een betere toekomst wacht.

We mogen alle drie naar huis. S-u-p-e-r blij! Ik kan weer zorgen voor, ik kan genieten, ik kan ‘gerust zijn’. (hoewel het gezwel hardnekkig zijn plaats opeist en nog drie keren zal terugkomen, tot men besluit tot een drastische operatie, het ‘kreng’ blijft definitief weg. Maar dat weten we dan nog niet…. )
Ook het piepkleine zoontje vraagt nog veel aandacht, hij slaapt  een paar maanden in de living, om een longontsteking voor te zijn. Papa en mama afwisselend als compagnon.

En daartussen huppelt zoontje 2 vrolijk  rond.

Alles komt goed, ik wéét het gewoon, ik geniet van de (laatste keer) baby, van peuter en kleuter, van véél gewemel  in huis, van smachten naar een rustig moment, van slapeloze nachten, van lachende gezichtjes, van verwennen en zorgjes, van kindjes die zorgeloos verdrinken in hun dromen en hun spel.
Samen met manlief lukt het, ze worden groter en groter, en ze blijven ‘onze kinderen’.

[klein weetje : zoon 1 wordt kaal geboren en heeft nu een grote bos haar, zoon 2 en 3 hebben een flinke bos gitzwart haar bij de geboorte- verpleegsters denken zelfs dat ik met een Marrokaan getrouwd ben, tot manlief opduikt- en ‘kampen’ nu met ‘wegtrekkende haarlijn’. Zou dit voorspellend zijn??? Duikt hier een nieuwe statistiek op??]

Advertenties

3 reacties op ‘En weer duikel ik het verleden in….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s