maandagen…hoogdagen…

Facebook is mijn maatje, hij (of zij?) helpt herinneringen ophalen, van 1 jaar… 2 jaar… geleden, toen ik  amper lid was en nog verwoede pogingen deed om het ‘systeem’  te doorgronden.

Want oh neen, ik zou NOOIT lid worden, ik wil geen verslaving aan schermpjes in mijn leven, ik wil niet leren kennen waar  jonge mensen zoveel vrije tijd aan besteden, ik heb ‘principes’….
Tot één van de zonen me over de streep trekt, de koe bij de horens vat en een profiel aanmaakt (ja, ik word ‘echt’ in het virtuele leven) ,  ‘echt iets voor jou, mama’, ‘zo blijf je op de hoogte’, ‘maar neen ik wil lijfelijke contacten, geen afbeeldingen en remembers’, ‘en toch, mama, geef het  een kans’….. De uitdaging van dit bestaan geeft toe…..
Eerst ga ik openbaar, té openbaar, nu blijf ik  beperkt.

Hij (zij?) stuurt me geregeld fotootjes door, uit een ‘ver’ ‘ver’leden, soms bijna vergeten, en dan stromen  herinneringen , stevig verbonden met die mooie plaatjes, binnen.

Ik werk halftijds, wat in het onderwijs één dagje vrij betekent.
Samen met  kleinzoon 3 worden dat uit-ge-le-zen dagen.
Elke zondagavond trek ik richting Melle, slaap ik in het enige reservebed dat het huis rijk is, om er de  maandag – zalig met ons tweetjes – door te brengen.

Groot en klein, oud(er) en piepjong, statig (?) en schattig, ‘geleerd’ en geboeid door alles rondom, tranen van ontroering en traantjes om een pijntje, lachen en schateren, achter en in de buggy  paardjes kijken, genieten van een stil moment en een stevige middagdut, de kleine boerderij rond het huis leren kennen en herkennen, buiten zonnen en spelen, ervaringen meegeven en opdoen.

Soms komt hij een dagje hier logeren, hier is meer dan één uitnodigend reservebed, hier is het stiller, hier loopt enkel de kat rond (zijn staart wordt  het doelwit van grijpgrage handjes, het arme beest is een trauma rijker…) , maar hier is ook de Ster, waar hij door plassen en grassen loopt, in het zand speelt, naar dieren gaat kijken, zijn polleke stevig in oma’s hand, want voel ik daar toch enige spanning tussen al die grote en kleine beestjes?
Samen zijn we levensgenieters, ik tel de dagen af tot het weer maandag wordt.
En tussendoor geef ik ijverig les aan de ‘grote kindjes’, tot …… het weer…. ‘mijn’ tijd wordt met dat kleine ventje.

Nu gaat hij naar school, de eerste kleuterklas. Een flinke, lieve deugniet. Hij wordt groot.
En oma gaat niet langer naar school….

18034221_1874636726109868_5146874636909148671_n

 

Zijn broertje neemt nu onze m(D)aandag in. En ook dat is puur genieten.

4 reacties op ‘maandagen…hoogdagen…

Reacties zijn gesloten.