Toevallige ontmoetingen….

…… geven de dag soms dat extra tintje…..

De eerste échte lentefietstocht in 2017.
‘Hoeveel km kan je aan?’
‘Met mijn overactieve spieren …. rond de 30 maximum??’
‘Oké, ik stippel een mooie tocht uit, richting Hamme’
Ik geef me met veel plezier over aan de gidsinspiratie.

De tocht is  prachtig, het zonlicht weerspiegelt in  het water, schaduwt  de bomen, kleurt de felgroene omgeving. De spieren doen (weeral) moeilijk, willen zich voortdurend opdringen als spelbreker, maar de blauwe druppeltjes kiezen voor mijn wil.
Ik ga ervoor, voor de volle 43 km! Had ik er geen 30 voorgesteld? 🙂

Een lunch op een terras aan het water wordt de bestemming.
Bijna daar….terrasje in het vizier….. ‘maar wie we hier hebben’…. Op een bankje aan het water genieten hij en zij, lang geleden dat we ze zagen. Snel wordt ‘de-vijf-minuten-stop’ een lange babbel, voortgezet op het ‘ voorbestemde’ terras , met apero én lunch.
Na ‘amper’ drie volle babbeluren springen we weer -vooral gezwind- de fiets op. Het was fijn hen terug te zien, ons zo vlug terug thuis te voelen bij elkaar,  te babbelen over van alles en nog wat. Dit wordt zeker vervolgd.

Een terrasje later, met uitzicht op de brede Schelde in Temse, vechten voor een plaatsje, iedereen kent blijkbaar deze mooie locatie, ijsje als dessert.
De oudere dame naast me begint onverwacht een gesprek. Over haar dementerende man, die recht tegenover haar zit en duidelijk geniet van het leven, de zon, en de babbel met mijn man.
Blijkbaar was hij de meester van manlief in het vijfde studiejaar én kunstenaar. De mooie beeldhouwwerken op de kade en aan de bib zijn ontstaan uit zijn creatieve handen. En dan luister je haar droevige verhaal, dat ‘het vieze beestje’ al vijf jaar aan de gang is, dat hij vaak tijd en ruimte vergeet, dat hij nog zo graag buiten komt, dat hij nog elke dag twee uur naar zijn atelier gaat….. niets doen… , dat hij niet moeilijk doet, dat hij gelukkig is….want hij beseft niet…  , dat hij Valeer Peersman heet…..
Het ijsje smelt, ze vertelt het sereen en droevig, dat ook haar leven totaal overhoop is gehaald, dat ze  bang is voor wat gaat komen.
Haar woorden blijven in mijn hoofd hangen bij die 10 laatste kms, tot diep in de nacht….

En weer besef ik, genieten in het NU zolang het kan.
Besluit : inpakken en wegwezen! Met vijf gelukkige snoetjes in onze kielzog.

2 gedachten over “Toevallige ontmoetingen….

Reacties zijn gesloten.