Happiness is homemade

Vrijdagochtend 6 uur, ik trek voorzichtig richting beneden in een slapend huis, en verlies  plots ……veel water….
Alarmbelletjes gaan rinkelen. Manlief wordt uit bed getrommeld, want zei de dokter niet dat ik dan  onmiddellijk  moet afkomen? We rijden anderhalf uur later , als de pijn me te machtig wordt, een stralende ochtend in, het is ijskoud buiten, maar de lucht is staalblauw, alles ruikt naar lente!

Rond 8 uur kom ik toe in de kliniek, er is geen kamer vrij  voor mij (ik voel me Maria 🙂 ), ik verhuis naar  een bed in de overvolle gang waar verpleegsters geregeld  vragen of de pijn nog houdbaar is.
Ja hoor, klink ik opgewekt, neen hoor, fluister ik tegen manlief.

Eindelijk, de ‘operatie’kamer is vrij, ik ‘mag’ naar binnen, de dokter komt haastig toegelopen. Het is 10 uur. Ik krijg opdracht, ik moet volhouden, ik spartel doorheen het pijnlijkste kwartier van mijn leven. Op dat moment besef ik (gelukkig) nog niet dat er nog twee  ‘pijnlijkste kwartieren’ in mijn leven  zullen volgen…..

Manlief wordt onpasselijk bij zoveel pijn, en plots blijf ik  alleen achter met de dokter, de verpleegster gaat met  krijtwitte manlief de kamer uit, ze vreest het ergste, maar hij wil me steunen en er voor me zijn, over’man’t zich, en komt terug naast me staan.
De frisse lucht doet wonderen. Ik voel me met drie.

Een ‘verlossen’de   15 minuten  later wordt een klein pakje op mijn buik gelegd. Ik besef het nog niet, is dit écht, écht mijn zoontje??, dat schattige kleine wondertje?
Manlief fluistert vertederd in mijn oor  ‘hij is van ons’.
Zoveel blijheid, zoveel liefde, zoveel ontroering, zoveel ongeloof, zoveel emoties…. ik heb mezelf niet langer in de hand en laat de tranen komen. Het pakje verdwijnt en wordt even later, gewassen èn goedgekeurd,  in mijn armen gelegd.
Ik stroom over van moederliefde, zomaar ontstaan uit dat ene ogenblik van intens geluk.
Ik verhuis naar kamer 230, het armbandje met zijn naam en ons kamernummer  (geplakt in het fotoboek) is hiervan getuige.
Dan krijgen we tijd, tijd om te wennen aan onze gloednieuwe status van papa en mama.
Oma’s en opa’s krijgen telefoontjes vol ontroering, en komen diezelfde dag nog langs. Geen afstand is hen te ver.
Mijn (oude) vader herinnert zich nu nog  de klop op de klasdeur en de directeur die met een big smile binnen stapt, hij weet direct welk fantastisch nieuws hij gaat horen. Het is nog de GSM-loze tijd….
Diezelfde avond worden we omringd door zoveel liefde, zoveel zachtheid, iedereen is ver’wonder’d.

’s Nachts wordt mijn ventje weggehaald, dan kan ik als mama uitrusten, het is de gewoonte in de kliniek, ik spartel niet tegen, nu zou ik het niet meer toelaten, maar ik weet niet beter… The times they are a’changing…..

De volgende ochtend rollen ze  heel vroeg het piepkleine bedje tot bij mij.
Ik voel een intense blijheid, een ongelooflijke fierheid, een heel hard moederlijk gevoel bij me opkomen. Ook een beetje verwarring ‘want hij is nu onze verantwoordelijkheid’ en ‘gaat ons dit lukken?’ en ‘hoe begin je eraan?’
Ik kijk hem aan, ongeloof borrelt op, maar ik blijf kijken, genieten, kijken , genieten… want hij is van ons!!

MUM    is just
WUW    upside down.

De start van een  heel verrijkend nieuw leven.

Dat kleine wondertje wordt vandaag 38 jaar.

MUM     blijft
WUW     upside down.

Ik ben nog altijd diezelfde fiere mama! Dagdagelijks! Van ons eerste lentezoonTJE 🙂

 

DSCN3779[1]DSCN3782[1]

[dit blogje vervult me opnieuw met tranen, de intensiteit van die beleving komt – bij het neerschrijven- zo diep terug boven….]

 

2 gedachten over “Happiness is homemade

Reacties zijn gesloten.