Mijn schaduw en ik

Als een donkerte stapt zij overal  mee, beheerst  mijn leven en denken, doet angsten en boosheid soms stevig oplaaien.
Maar waar zon is, is ook zij. Soms dringt ze zich heftig en onweerstaanbaar aan mij op, soms is ze enkel op de achtergrond aanwezig, maar nooit is ze uit mijn gedachten.

Mijn blauwe druppels houden haar voor een stuk onder controle. Ik wil haar  als een juk van me afwerpen, maar hondstrouw is ze!

Die schaduw wordt ‘hij’ en ‘kramp’.

Zondag, zo heerlijk, de lente lijkt weer daar. Blij stap ik in de auto, ogenschijnlijk onbezorgd. Ik weet na zoveel jaar HOE ik moet stappen, HOE ik moet zitten, HOE ik moet werken om hem op afstand te houden. Oefening baart kunst en ruim anderhalf jaar kan ik hem redelijk onder controle houden. Opstoten dringen zich soms op, maar ik ben hem te slim af en reageer telkens heel snel en…. wonderlijk juist. Pluim voor mezelf! 🙂

Maar plots duikt hij op uit het niets. Vergeet ik  mijn ‘HOE’?
Ongenadig slaat hij toe. Voor mij blijft die kramp een hij, hij is zo sterk, zo meedogenloos (een woord dat enkel in een woordenboek zou mogen bestaan), zo vréselijk pijnlijk. Hij put me uit, ik kan niet anders dan huilen, snikken, kermen en afwachten, maar hij houdt dapper vol en heeft me volledig in zijn macht. Ik hoop in stilte het bewustzijn te verliezen, deze pijn is niet langer draaglijk, maar hij vraagt vooral zijn tijd. Ik snak naar adem, ik snik, ik fluister ‘help, ik houd dit niet vol’, ik ga een zinloos gevecht aan, ik weet dat de overwinning tijd vraagt, vooral  veel tijd.
Manlief fluistert bemoedigende woorden, weet niet hoe me te helpen, ik vergeet mijn omgeving, en ben nog enkel mijn kramp, mijn hel.

Bange oogjes op de achterzetel in de auto kijken verschrikt toe, oma en tranen… moet oma niet enkel troosten? Eens de extra portie blauwe druppels hun werk hebben gedaan, breng ik die twee paar donkere oogjes weer aan het lachen, zij hoeven dit niet te zien, maar hij laat zich  niet timen….

De fysische overwinning is ondertussen een feit, mentaal sta ik  voor moeilijke dagen, weken, misschien maanden. Ik moet weer aanvaarden dat niet ik de baas ben van mijn lichaam, dat hij onverhoeds  kan opduiken, dat hij mijn meest trouwe metgezel blijft.

Vertrouwen moet weer stapje voor stapje (hoe cynisch, dat stappen…) worden opgebouwd, om angst te overwinnen, angst omdat – ik weet – hij  ‘overaltijd’ kan komen, en me tot een wrak kan bombarderen in een minimum van tijd.

Tranen drogen op, de kramp blijft mijn schaduw, géén zon zonder schaduw, ik ga dapper verder met mijn tweede, onsympathieke ik.

loesje-14

Beloofd, het volgende blogje wordt sympathieker, vrolijker, blijer! Maar vooral even eerlijk.

Advertenties

4 reacties op ‘Mijn schaduw en ik

  1. zon & schaduw:
    eerlijk
    pijnlijk
    krampachtig
    aandachtig
    lijden
    verblijden

    ik hoop dat je die pijnlijke kramp niet snel opnieuw moet ervaren
    je bent zo’n joviale vrouw

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s