Kinderquotes

Opgestaan is plaats vergaan, de winterse sneeuwpoppetjes hebben eindelijk de weg terug richting kast gevonden. De witte takken op het kale tuintafeltje wachten geduldig op een nieuwe bekleding, lente- en pasen-lijk .
De inspiratie is voorlopig  nog spoorloos, de tijd dringt niet, de lente luistert niet, hoe ongeduldig ik ook ben…..

Na 6 dagen klein geluk, soms grote  verdrietjes, druk gewemel voor de ogen, korte nachten, jeugdige ideetjes, verrassende uitspraken, klaterende lachebekken,  enthousiast geweld, spannende boekjes, kleurpotloden die met onverwachte creaties  het huis tot kunst omtoveren , speeltuinen, kinderboerderijen, Walt Disney genieters, ‘tien minuutjes babbelen voor het slapen’ met de nodige uitlopers, koken voor een groot gezin, ‘heppy’ gezichtjes bij het samen spelen met de grote mensen, in elk verborgen hoekje onverwachte speeltjes ontdekken, frustraties waarbij soms hemel en aarde vergaan, springen en dansen met kapitein Winokkio, …. swingt deze opruimmachine door haar eerste ‘vrije’ dag.
Chaos in de ruimte zorgt voor onrust in mijn hoofd.
De placemats worden opgeruimd.

dscn3731

dscn3742

De machine wast de opgestapelde kledij én ……een dikke opgerolde krant.
Waarom heb ik een vaag vermoeden welk prutske dit op zijn geweten heeft ?
De krant is verweekt in 1001 natte stukjes die zich aan elke vezel hebben vast geklampt. Het wordt een werk van lange adem om alles te ‘ontkranten’.
Mijn vader beseft (nog niet) dat ook hij binnenkort kleren met verrassing terug zal krijgen…..

Vandaag heb ik het huis voor mij alleen, ik heb het soms broodnodig, mijn ‘persoonlijke ruimte’ na drukke dagen. Ik kreeg de genen mee en gaf ze  ook trouw door. Herkenbaar bij de zonen.
Neen, niet aan de kleinkindjes, die kunnen oma en opa niet missen, tot zelfs een toiletbezoek toe met begeleiding.

Confronterend is wel de vermoeidheid en opspelende spieren die me ’s avonds  overvallen, enkel de witte (ondertussen mooi opgekuiste) zetel met dagblad of TV kan me dan  nog bekoren, kersenpittenkussentje binnen handbereik.
30 jaar geleden was er  nog de energie om in die late uurtjes het huis die nodige beurt te geven of het vele schoolwerk aan te pakken.

Jong geweld houdt de leeftijd jong, ik geloof het graag, ook al voelt het niet altijd direct zo aan?

“Ik zie die auto ginder, want ik heb een ver oog”

“Drie-en-twintig…… vier-en-dertig……vijf-en-tientig……” (hij leest al cijfers)

“Als ik nu al moet gaan slapen, mag jij niet naar mijn feestje komen……” (pruil, pruil)

“Als ik nog  veel val in de speeltuin, heb ik geen tandjes meer” (een waarheid als een koe)

Auma….. aupa…….” (zo de hele dag door 🙂 )

“Ik vind oma lief, zelfs als ze geen pokémons vindt”

Met kleindochter kan ik al winkelen, ze heeft mijn smaak 🙂 en kiest voor een wit Indisch katoenen bloesje uit de flower-powertime, net zoals mijn trouwkleed indertijd.
Met een strakke broek erbij is ze om door een ringetje te halen.
“Ik ga dat bloesje ook aandoen in school, dan denk ik aan jou, oma” .
“En die broek, oma, die heeft mijn juf ook”
Ze wil mijn trouwkleed bewonderen, de zoldertrap gaat open,  “oh zo mooi”, “later ga ik niet trouwen, want papa en mama doen dat ook niet, maar dat kleed wil ik supergraag aandoen”.
Het wordt voor haar in ere gehouden, beloofd!
Gracieus poseert ze nog snel in haar mini-trouwkleedje.

dscn3738

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s