het leven zoals het is…..

Zes jaar is het dat ze haar laatste tocht ging.
Middenin de nacht, ik slaap naast haar in een ziekenbed, ze ligt op een halve meter van me verwijderd, we houden elkaars hand vast bij het inslapen, maar toch word ik 2 uur later wakker gemaakt door de verpleging, want ze is niet meer. Ik herinner me een oerkreet, dit kan niet waar zijn. De dokter had gezegd dat het nog weken kon duren. Ik verwittig broer en zus, die op hun beurt mijn vader verwittigen. Ondertussen blijf ik bij haar op de kamer, nog nooit ben ik zo heftig geconfronteerd geweest met de dood in eenzelfde ruimte. Ik ben dankbaar om de tijd die ik nog met haar alleen mag hebben, ook al…
Ze ligt zo stillekes, zo rustig, neen…. ik weet het zeker… ze wordt terug wakker…. Maar de verpleging stuurt me uiteindelijk  de kamer uit, ze gaan haar mooi maken.

We zitten in een kamertje, de familie bij elkaar, kopje thee en koekje, vol ongeloof.
We mogen nog eens bij haar, oh neen, hoe ellendig voelt dit, ze reageert niet langer.
Gebeurt dit echt?

Vier maanden kliniek gaan eraan vooraf. Dit heeft niet mogen gebeuren. Ze herstelt langzaam, maar zeker , ze kan terug stappen, het zou een laatste operatie worden voor ze terug naar huis mag. Ze belt blij – die vrijdagavond- net na  de operatie, want ‘alles is heel goed gelukt’ en ‘het einde is in zicht, Lieveke’  en ‘zo heerlijk, terug in mijn eigen huis met het weidse uitzicht dat ik hier zoveel maanden heb moeten missen’ en ‘ja, we gaan er terug voor’….  Ze klinkt dapper en vrolijk.

Plots komt het bericht de volgende dag dat er iets aan de hand is, dat het toch niet zo goed gaat, dat ze verward is. We spurten erheen, ze is afwezig, ze beseft niet  goed wat er  gebeurt, ze is vooral moe, en zegt voortdurend ‘maar Lieveke, ga toch naar huis, je hebt het druk, daar hebben ze je nodig’. Altijd bezorgd om een ander.
Maar ik wil niet weg; ik wil bij haar blijven, dat voelt goed, het werk verplicht me te vertrekken, met een heel somber gevoel..
Dit komt toch terug goed? De vooruitzichten waren toch positief? Ik kan er niet bij, ik geef op automatische piloot les, mijn gedachten zijn daar bij haar, bij mijn vader en onze hevige angsten.

Een paar dagen later spreekt de dokter me aan, een zware infectie overmeestert haar (de ziekenhuisbacterie dringt zich op??), hij waagt een poging met sterke antibiotica, maar de kans zit erin dat het niet meer goed komt. Toch krijg ik twee dagen later positief bericht, het middel lijkt aan te slaan, de vooruitzichten zijn beter.

Tot ze totaal verward geraakt, veel slaapt, me tussendoor blijft aanmanen om naar huis te gaan, want ‘ik heb het druk’…
Ik blijf nu bij haar slapen, ik waak bij haar, verstrikt in mijn eigen onmacht en tranen. Dit komt toch goed? Ik voel me veilig zolang ik dag en nacht bij haar mag zijn.

De avond voor die zwarte nacht, ze wil uit bed stappen, zegt dat ze naar huis gaat, dat ze het hier beu is, ze heeft een sonde, ik probeer haar rustig te houden, ze ademt moeilijker, ik zeg haar dat ze niet langer (voor ons) moet vechten, dat ze mag loslaten, dat wij voor mijn vader zullen zorgen, dat ik haar heel graag zie. Zo intens, mijn tranen stromen, maar zij merkt het amper. Ze luistert?? En wordt vooral terug rustig.

En toch val ik verdorie nog in slaap…. Ik blijf me dit verwijten, maar sprak de dokter niet over een paar dagen tot weken? Ze ging in alle stilte heen. Ik lag gewoon heel erg dicht bij haar, daar in die ziekenkamer.

En nog altijd mis ik haar enorm, overvallen me momenten van droefheid, voel ik me plots  verlaten en eenzaam, duiken tranen onverwacht op. Ik ben nu een halve wees. Mijn vader doet heel dapper verder, pure bewondering voor hem, hij klaagt nooit.

Maar die periode is in mijn geheugen gegrift, het waren zware maanden, en de laatste dagen heel heftig en intens, ik herinner me  elke dag, elk uur, elke minuut…..
Nog altijd blijft het wennen aan het gemis.

Het hoort bij leven, ik moet leren aanvaarden, Het is de tol die we moeten betalen voor de liefde…., maar dood en ik gaan echt niet samen, ik ben en blijf ‘doodsbang’.

4 gedachten over “het leven zoals het is…..

Reacties zijn gesloten.