Over nu en vroeger

Het zit er definitief op…. mijn verjaardag(en) in 2016. Ik ben nu officieel ‘mijn leeftijd’, voor de familie, voor de vrienden, voor mezelf.

Vanop verschillende fronten wordt gevierd.

Met de ganse bende , waarbij het kleine grut  vrolijk doorheen het huis fladdert, waarbij oma en opa – na de opkuis- uitgeteld in de zetel bekomen van al die energie, van pittige drukte, van eindeloos gewriemel voor onze ogen, terwijl cakejes, versierde taarten en een avondmaal pogingen ondernemen tot een gepland ‘rustpunt’.
Pokémons, dino’s, boekjes, playmobil …alles ligt verspreid, wij wagen  voorzichtige stappen over speelgoed en kruipende kindjes heen, om net dat ene drankje te bemachtigen, of die  panini met pesto en zalm.

Alles was van tevoren goed gepland, controlefreak tot en met, het geheel kwam eerder chaotisch over, misschien toch ook een beetje evident met zoveel volk en gewemel in huis? (maak ik mezelf dan maar wijs).
Vergeten tomaten en komkommers wachten nog steeds in de koelkast.
Gezellige, joviale drukte, heet dat. En het nagenieten blijft!

Mijn ver’jaar’ eindigt met een ontbijt met  vriendinnen ten huize hier.
Zonder cava, want dan ziet deze Lieve  de wereld al snel driedubbel, maar met vers appelsiensap en krokant gebakken broodjes en koekjes, waarvoor deze Lieve zelfs vroeg (voor haar dan toch) is opgestaan.
We leerden elkaar ongeveer 32 jaar geleden kennen , (oei wat worden we oud!), terwijl we als jonge, onervaren mama’s aan de schoolpoort stonden om (diezelfde drukke :-)) kindjes op te wachten, tijd voor een praatje, tijd voor een afspraakje, tijd voor een bijbabbel vanachter onze bombastische voitures of buggy’s.
We vertelden over onze opgroeiende kroost, over de bijhorende sympathieke story’s en turbulente  verhalen, we dansten zelfs een tijdje jazz,  we trokken  en trekken er samen op uit, en nog altijd hebben we tijd tekort eens we in babbelmodus schakelen, waarbij (sommige) mannen  al eens ongeduldig worden, toekijkend vanop de zijlijn.
De zon straalt uitbundig binnen doorheen mijn vuile ramen, want daar heb ik nu even geen tijd voor. Een mens moet vooral prioriteiten stellen in het leven.
Vrienden heb je voor het leven, binnenkort zitten we samen in het bejaardenhuis en vertellen over ‘die goede, oude tijd’ en ‘ergens in een ver verleden’….
Maar eerst genieten we nog van ons (bijna-)pensioen en steeds meer vrije tijd, of is dit slechts een illusie?

De 370 cal  plezante drukte en lekkers verteer ik vandaag met een ferme doorstap-wandeling, waarbij ik kinderen van school zie komen, mannen van het werk en vrouwen die boodschappen doen, maar nu ben ik echt wel  weinig geëmancipeerd, dus vrouwen komen van het werk en mannen doen inkopen!

En als beloning…… geniet  ik  van een chocolade ventje….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s