Ouder worden…

Een nonkel van manlief neemt definitief afscheid met een heel persoonlijk, vervroegd kerstkaartje. Erg aangrijpend en ontroerend, ik krijg koude rillingen als ik de bibberend geschreven woorden lees en herlees. Hij is oud, ‘heeft het gehad met het leven’. Hoe voel je je dan?

Zelf heb ik vooral grote doodsangsten. Ik wil eeuwig leven, ik leef graag, tegenslagen kan ik (voorlopig?) nog goed een plaats geven. Mijn ‘doods’angst is soms buiten proportie, en overheerst dan mijn denken… tot ik terug in het hierNUmaals beland, en dankbaar besef dat mijn tijd er nog niet is.

Vandaag komt er een jaartje, of is het eigenlijk een dagje?, bij. De échte kaartjes, altijd super om te ontvangen, maken het huis vrolijk.
Ik ‘verdag’ (is dan  niet elke dag een reden tot vieren?) en we vieren mijn ‘verjaar’ met een bezoekje aan het huis van de Sint in zijn thuishaven.
Zijn verblijfplaats is een heel statig paleisje, waar de oude trap geuren uit een ver verleden bij mijn bomma oproept, waar hij kamertjes heeft ingericht en waar de  kindjes met een bang hartje een vrolijke  high-five en uiteraard bijhorend chocolaatje  krijgen.

Het enthousiasme, ook al gaat dit gepaard met soms angstige oogjes, hun onvoorwaardelijk vertrouwen en geloof in die goede man (en in ons verhaal 😦 ) , hun open kijk op de sprookjeswereld, zonder dit zelf te beseffen, zo heerlijk allemaal.
En ja, laat de zotte Piet maar gezellig zwart blijven.
Wat wil ik graag ook nog geloven op die manier….

Advertenties

2 reacties op ‘Ouder worden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s