Techno + polis

Een onverwacht dagje eropuit, zomaar middenin de werkweek, terwijl gans Vlaanderen zich achter zijn bureau of lesbank verschuilt, met “dank”…. aan zoonlief, die tijdelijk op logement is  in de kliniek. (maar er nu gelukkig goed op vooruit gaat)

Dus nemen ‘de oudjes’ even de zorgen over en logeren hier 3 kleine mannekes, met de stomende energie en het uitbundig enthousiasme van een goedgevulde, pittige klas uit een ver verleden.

Eens leerkracht, altijd leerkracht, dus we trekken richting technopolis in Mechelen. Herinneringen aan overvolle zalen, aan  massa’s mensen die er de wonderen des werelds proberen te doorgronden, aan ellenlange rijen die ‘geduldig’ aanschuiven om een drankje te bemachtigen, doemen op.
Niets daarvan  vandaag, dit is en blijft een doordeweekse dag, waarop enkel oudjes en kleuters van vrijheid genieten.

Het museum vertaalt zich naar de kinderen  als “één reusachtige speeltuin’, waar overal knopjes en hangertjes opdoemen, waar je zélf een warme-luchtballon de hoogte in blaast, waar je winkels en kassa’s leert beheren, waar je pizza’s mag maken, waar je auto’s leert besturen, waar je een vliegrit kan simuleren, waar je huizen moet inrichten, waar je dammen leert bouwen zodat het water de juiste richting uitstroomt……

Een oma-en opamaag krijgt op tijd en stond zijn hongertje, dit is buiten de kindjes gerekend, die dit puur verloren tijd vinden, want er is nog die reuze bellenblazer, die bal die je met een waterstraal moet naar boven spuiten, die…
Gelukkig maakt een ijsje nog wat goed. Opa en oma toveren het eten naar binnen , ‘want de tijd dringt’.We sluiten dan ook de zalen af met ons vijven , de ‘behoeders’ moeten de kindjes letterlijk buiten duwen, een geneerde opa en oma in de achterboeg.

Dit is voor het olijke trio een topdag. Het kleine manneke heeft amper een half uurtje zijn oogjes toe gedaan, want ook voor ons kruiperke is er geen tijd te verliezen.

Geen zuchtje, geen momentje van verveling, geen zaagje, geen vraagje, geen moppertje, zelfs geen pijntje  kwam er over hun lippen.

Nog nooit verliep het slapen gaan zo vlot, het kleine mannetje slaapt nog voor het bed is bereikt, hij vergeet te ‘schokken’, de vraag van de grote ventjes ‘om nog tien minuutjes’ te mogen praten in hun bed, versmelt ogenblikkelijk in een diep gesnurk.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s