Daar zitten we weer…..

…….. ,allen op lange rijen, houten stoeltjes, volle focus op wat op het preekgestoelte wordt verkondigd door de ‘bazen’ over het nieuwe jaar, nieuwe afspraken, nieuwe spelregels.

Enerzijds blij dat  ‘die tweede thuis’ terug een  rol mag spelen, anderzijds melancholisch omdat ze weer voorbij is…. die lange hete zomer, vol vrijheid, vol reisjes, vol uitstapjes, vol genieten en ontspannen, vol boeken, vol  vrienden….

Toch een beetje angstig wat het nieuwe rooster zal brengen, of de ‘onderdanen’ zich zullen gedragen, of het een druk jaar zal worden, of de vele voorbereidingen niet te zwaar zullen doorwegen….

Of alles een beetje combineerbaar blijft, thuis en die tweede thuis…. En controleerbaar…

Maar vandaag zit ik daar niet, op dat houten stoeltje, vol spanning, angst en verlangen.
Ik ben er niet meer bij, nooit meer…. Mijn tweede thuis is  weggeëbd, op een massa herinneringen na, die de vrije loop krijgen.
Die herinneringen blijven warm, het gemis wordt steeds kleiner, mijn leven steeds rijker, meer tijd om datgene wat me aanspreekt te mogen doen, gewoonweg vooral ‘meer tijd’….
.
Graag hoor ik er nog bij, maar de blijvende vriendenkring van die vele jaren tweede thuis maakt alles licht verteerbaar.

Het waren heel erg mooie jaren, maar nu tijd voor iets anders, zonder schuldgevoel, zonder heimwee, zonder gemis….  Dit moet lukken na dit eerste proefjaar.

loesje loslaten